ترشحات ذهني پديده درد به کمک بامداد

من دَرد بوده ام هَمه ، من دَرد بوده ام

باد شديد کولر مستقيم بهم مي خوره احساس مي کنم دارم خُشک ميشم .
تک تک اعضاي بدنم به صدا دراومدند ، چيزي نمي گم فقط فکر مي کنم و موسيقي گوش مي دم.
: اه اين دستگاه احمقانه هم که همش باطريش تموم ميشه .

به يک خودکشي باشکوه دعوت شده يا براي تماشا يا براي همکاري!؟.........
نمي دونم چي کار کنم ؟ وقتي همه چيز مثل هميشه بده باز هم يه چيزي هست که تورو به زندگيت بچسبونه !......
ولي من يک Cut شده هستم که هيچوقت جاي درستي Paste  نشدم!........

:فکر کنم تو هنوز به اين ارتباط درست نچسبيدي!؟.......

از فکر از دست دادن آدمها خلاص نميشم !.....

آغاز از پايان آغاز شد

مادري که يک سال در حالت کماء رو به قبله خوابيده بود و فقط از حالت چشمهاش مي شد به غرايز طبيعيش پي برد ، مُرد ......
:مادرم مرد ديگه هيچ دردي رو حس نميکنه!.....
: مظلوم زيست و مظلوم مُرد ( من فقط به ياد عکس شهيد بهشتي در ميدان تختي مي افتم که زيرش همين جمله نوشته شده )نمي دونم که فقط شهداء اين جمله در موردشون صادق است يا .....!؟.......
: اين اواخر ياسين که براش مي خوندم به دقت گوش مي داد(من فقط به ياد ضرب المثل ياسين تو گوش ....مي افتم. )
 
تقدير من است اينهمه يا سرنوشت توست يا لعنتي ست جاودانه که اين فروکش درد خود انگيزه دردي ديگر بود

درست روز وقوع زلزله در چين بود که يازده هزار نفر کشته و زخمي در منطقه بودانشين به جاي گذاشته بود !....
:  ديگه به من فکر نکن من رفتنيم مي دوني آخه بودا گفته که هرکسي فقط اگه فکر خودکشي به ذهنش برسه انگار اين کار رو انجام داده ، من يه آدم مُرده ام !.....
من فقط گوش مي دم و به اين فکر مي کنم که بارها و بارها به اين قضيه پرداخته ام و چه بسا اينقدر پرداخت ذهنيم در اين مورد خوب بوده که فقط با نگاه کرده به رگهاي متورم مچ دست چپم ، گرماي فوران خون رو احساس مي کنم !....

دستهاي سفيد و سردش رو به دستهام چسبوند با چشماني بي حالت و افتاده و بي روح به حالت شيطانانه اي (درست متضاد اسمش)
: از فکرش بيا بيرون کسي که يه روز فکر خودکشي مي کنه يه روز فکر زندگي مشترک فقط مي خواد خودشو خلاص کنه .
دستش رو پس مي زنم و بهش مي گم : يه دوست خائن نميشه!......

و ملال در من جمع مي آيد و کينه اي دم افزون به شمار حلقه هاي زنجيرم چون آبها راکد و تيره که در ماندآبي 

سلام دوستان یه خبر دارم از موفقیت یک بانوی ایرانی

نامزدهای نهایی دومین جایزه شعر خبرنگاران معرفی شدند

نشست خبری دومین دوره جایزه شعر خبرنگاران صبح دیروز با حضور محمدهاشم اکبریانی - دبیر جایزه - در دفتر سایت ادبی والس برگزار شد.

به گزارش خبرنگار مهر، در این نشست که پونه ندایی - مدیر نشر امرود و حامی جایزه شعر خبرنگاران - و علیرضا بهنام - شاعر و منتقد - هم حضور داشتند، محمدهاشم اکبریانی درباره دومین جایزه شعر خبرنگاران گفت: این دومین دوره جایزه است که به شکل خصوصی و خودجوش توسط جامعه خبرنگاران برگزار می شود.

داوران و نامزدهای نهایی جایزه

به گزارش مهر علیرضا بهنام، سپیده جدیری، محمدهاشم اکبریانی، زهیر توکلی و علیرضا بهرامی اعضای هیئت داوران جایزه امسال هستند.

"آن سوی نقطه چینها" از عمران صلاحی، "از ریشه تا زمزمه برگ" سروده کامل طالبیان، "بی هیچ ترسی از جاذبه زمین" از مهری جعفری، "ترنم داوودی سکوت" سروده قربان ولییی، "تو کجاست؟" م.موید، "ردیف کاجها و گربه سفید" از وحید شریفیان، "زن، تاریکی، کلمات" دفتر شعر حافظ موسوی، "ژئوسئانس من" از محمد رمضانی فرخانی، "ساعت ده صبح بود" سروده احمدرضا احمدیٍ، "شاید گناه از عینک من باشد" علیرضا طبایی و "صوت حلزونی نیستی" از سمیرا یحیایی نامزدهای نهایی دومین دوره جایزه شعر خبرنگاران هستند.

دومین جایزه شعر خبرنگاران 29 بهمن ماه برنده نهایی خود را معرفی می کند. هنوز مکان برگزاری جایزه مشخص نیست.

استفاده از اين خبر فقط با ذکر منبع " خبرگزاری مهر " مجاز است.  
و این اسم بولد شده اسم خواهر من است که یادمه یه شعر از کتابش رو با عنوان دلتنگی در تاریخ :

نوشته شده در  شنبه سیزدهم مرداد 1386ساعت 2:2  توسط Dead symphoni ثبت نمودم و تاکید کردم که شعر به بنده تقدیم شده ولی هیچ کدام متوجه نشدید!........

http://www.webna.ir/category/?id=-323449290

http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=627269

http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-1075263

روی نیمکت نشسته ایم،برف شروع به باریدن کرده،برگی روی زمین چندبار غلت می خورد
به چیزی فکر نمی کنم فقط خودم رو توی آغوش بغل دستی رها کرده ام
گوشش رو که خیلی یخ کرده رو پیشونیم می کشونه منتظره مثل کسی که می خوان بچه اش رو بیرون بیارن........
من هیچی نمی گم طوری روی نیمکت لَم داده ام که شبیه زنهای حامله به نظر میام!......
:بگو نمی خواد طفره بری !....
: ساعت چنده ؟!....
چرا می پرسی؟!...
: می خوام بدونم خوش ساعت هست یا نه ؟!.....

دَر سَرِ من چیزی نیست به جُز ذَرات غلیظ خون

صدای فریادهای آریمس روی تخت و شروع تپیدن قلب سهراب در درونش

: نه نمیخوام کسی بیاد ، برید بیرون
دستگاه مخروطی را وارد می کنند و سُهراب دو ماه و نیمه را به تدریج بیرون می کِشَند!
آریمس به خاطر تزریق مورفین کبود شده و چیزی حس نمی کند اکسیژن می زنند ، آدرنالین تزریق می کنند، علائم زندگی احیاء می شود ولی قلب سُهراب دیگر نمی تپد!....

دَر سَرِ من چیزی نیست به جُز ذَرات غلیظ خون

برف می باره دیگه اینقدر زیاد شده که برگی روی زمین نمی بینم تمام بدنم یخ کرده حتی تماس گوش یخی رو روی پیشونیم حس نمی کنم باز هم به هیچ چیز فکر نمی کنم!..
صدا:بگو نمی خواد طفره بری !....
: ساعت چنده ؟!....
چرا می پرسی؟!...
: می خوام بدونم خوش ساعت هست یا نه ؟!.....

دَر سَرِ من چیزی نیست به جُز ذَرات غلیظ خون

آریمس به یک سال اخیر فکر می کند که چقدر شبیه یهودیها زندگی کرده انگار به دنبال سرزمین موعود به تمام مناطق تهران اثاث کشی کرده (در این یک سال 5 بار نقل مکان کرده )
این یک سال به اندازه 5 سال براش گذشته (شاید دوره یک ساله زندگی براش دو ماه و نیمه شده!؟....)
امروز تولدشه..............
در سرزمینی کوچک و آخرین سرزمین موعود نشسته است از همان جاییکه نشسته اگر فقط دست دراز کند به نیازهای روزمره اش دست می یابد!...
بخاری کنار پاتختی قرار دارد بوی سوختن چوب و .....

دَر سَرِ من چیزی نیست به جُز ذَرات غلیظ خون

نیمکت پوشیده از برف است
گرمای برف را تا مغزاستخوان احساس می کنم ولی گرمای بدنِ بغل دستی را نه !....
حتی حرکت گوش روی پیشونی را حس نمی کنم!.....
صدا از زیر خروارها برف:بگو نمی خواد طفره بری !....
:ساعت چنده ؟!....
دیگه الان وقتشه بگو که دیگه دَر سَرِ من چیزی نیست به جُز ذرات لَخته خون !.............

ساعت ۳ بعد از ظهر
تصورش هم نمي تونست بکنه ولي ديگه کار از کار گذشته بود
نگاه کرد يک خط قرمز روي تصوير به علامت رد شدن پرينت روي شماره تصوير ظاهر شده بود
خيلي تعجب کرد به دستگاه دريافت نگاهي کرد اون هم رد کرد ولي فقط يکي را
با چنان سرعتي از روي صندلي بلند شد که باعث افتادنش شد !
کپي کاغذ به آرامي از لابه لاي غلتکهاي چرخاننده بيرون مي آمد
حرارت کاغذ دست رو مي سوزوند
چاپ شده بود و پيغام خطا روي آن دقيقا" در وسط تصوير چاپ شده بود
کاغذ را از روي سيني دستگاه بلند کرد
دستهايش مي لرزيد
خدايا چي کار کنه ؟!......
به کارفرماش چي بگه ؟!......
حتما مي کشتتش! اما چه کشتني ؟ کاش مي کشتتش !
سرکوفت ها و سرزنشهاش و فحاشي کردنهاش از قرار گرفتن صدباره گردنش روي تيغه گيوتين بدتر بود !......
نمي دونست چه کند ؟!.....
ساعت ۳:۱۰
زنگ در زده شد کاغذ هنوزتوي دستهاش بود
هيچ جايي رو پيدا نمي کرد
بالاخره گذاشتش زير دستگاه هيتر و سريع خودش رو به در رسوند
در را باز کرد
خودش بود
بدون اينکه سلام کند داخل شد و رفت پشت ميز نشست
چند سوال ازش پرسيد ولي اينقدر هواسش پيش اون کاغذ بود نمي فهميد چي ميگه
مشغول کارش شد
ساعت۳:۳۰
آمد توي اتاق يک راست رفت سر وقت همون کامپيوترو با برنامه دريافت همه چيز رو بازرسي کرد!......
ساکت ايستاده بود صداي مرد را شنيد
گفت : اين چيه ديگه ؟!.....
از جاش پريد به طرفش رفت
ديگه همه چيز رو فهميده بود !.....
هيچي نگفت !.....
با عصبانيت گفت : کار رو کجا گذاشتيش؟
يه کم اين پا و اون پا کردو بعد سعي در پيدا کردن کاغذ کرد
هرچه گشت انگار نبود !....
دستش رو تا زير دستگاه برد و به سختي کاغذ رو کشيد بيرون
کاغذ رو محترمانه به طرفش برد!....
چند دقيقه بعد روي صندلي اتوبوس نشسته بود و به جايي مي رفت که نمي دونست براي اين از دست دادن چي بهشون بگه ؟!....... 

یه خُزعبل ِ دیگه پس از گذشت يک ماهي سکوت

نه ديگر اين اُگزاز را توان خواباندن ما نيست!...
صداي دندون قوروچه از تخت کناري اعصابم رو خراب کرده نه مي تونم بخوابم و نه کار کنم.
صبح با صداي مراسم کله پاچه بيدار شدم
حوصله اين جداول رو ندارم سيگار که مي کشم تازه قلبم رو حس مي کنم
قلبي که تکه تکه شده و هيچ تکه اي از آنِ خودِ من نيست!.....
پدر مثل هميشه با ديدن يکي از دوستانم حرفهاي تکراري هميشگي در مورد گذشته و حال و آينده من را مي گويد !
خود را به سمت صندلي جلوي ماشين مي ِکشد و خيلي جدي در گوش دوستم زمزمه مي کند
من و دوستم او را مسخره مي کنيم
عينک ذره بيني اش را روي بيني مي گذارد و آلبوم عکسهاي قديمي را ورق مي زند
دوباره شروع مي کنه از گذشته هاش گفتن که چه مراسم تعزيه اي برقرار مي کرد و چه بي رحمانه همه نقش آفرينان مراسم مانند خود شخصيتها يکي يکي با اين جهان جنگيدند و مُردند!....
گيلاس شرابش رو پر مي کنه هي ميگه :نگاه کن پسر يه چيزي شبيه کرم خاکي ولي با دندونهاي درشت توي مشروبم شنا مي کنه !؟
هرچي نگاه مي کنم چيزي نمي بينم !....
صورتش سرخ شده
با آرامش و لنگان لنگان به سمت تخت ميره گيلاسش رو سَر مي کشه و مي خوابه .
وقتي بهش سر مي زنم اسکلتي مي بينم که کرمي با دندونهاي درشت از لا به لاي استخوانها در جستجوي تکه اي گوشت در حرکت است .

برداشتي آزاد از انيميشن Down to the Bone
 

مدتی بود به یک ساختمون بی هویت می رفت

بی هویت چون اونجا خودش نبود ..............

از هویت خودش متنفر بود وقتی تنها بود بهتر باهاش کنار می اومد

قرصهاش تموم شده بود ولی به رنگش فکر می کرد اول ها رنگشون رو دوست داشت                 جیگری

ولی حالا انگار رنگها عوض شده بودند ......................

این ساختمون رو به کنار خیابان ترجیح می داد

کنار خیابون همه یه جوری نگاهش می کردند بعد هم باید می ایستاد و چونه می زد

(اینقدر همه که این نسل مذکر خِسَت دارند که آدم رو خسته می کنند)

(اگه بشه بهم گفت آدم بین این جماعت یه اسم دیگه ای دارم ولی تداعی اون اسم در ذهنم هم آزاردهنده است)

صدا : شبدا

(بلند شدم راه رو بهم نشون دادند

رفتم ............. )

(چشمهام رو باز کردم صبح شده بود روی میز توالت دو ردیف اسکناس سبز بود که دیگه توجهم رو جلب نمی کرد.)

به یاد دیشب افتاد که چه شب خشونت باری بود

(با تمام وجودم می خواستم خفه اش کنم ولی قوانین حاکمه جدیدم اجازه نمی داد)

چهره اش رو توی آینه نگاه کرد که امروز کریه تر از دیروز شده بود

به یاد معنی اسمش افتاد (سخن خدا)

(وقتی بچه بودم به زور پدر که سالار بود مجبور بودیم تمام ماه رمضون رو روزه بگیریم اون سال از بخت بد ما افتاده بود به تابستون اینقدر این روزهای تابستانی طولانی بودن که از گرسنگی دلضعفه می گرفتیم با خواهرهام موکت ها رو بالا می زدیم و شکممون رو روی موزاییک سرد فشار می دادیم )

خودش رو از فکرهای همیشگی رها کرد و حاضر شدو رفت

پیاده روی کرد تا به محل قرارش برسه که ماشینی جلوی پاش ترمز کرد

(: خانم افتخار میدید ؟!......

نگاهش کردم چشمهای مهربونی داشت خیلی هم جوون به نظر میومد ناخودآگاه به سمتش کشیده شدم سلام کردم و روی صندلی جلو نشستم

دستهای گرم مرد رو توی دستهام حس کردم احساس کردم چیزی در درونم فروریخت!

مرد فقط لبخند می زد و لذتهای درونیش را با فشار مفرط به دستم نشان می داد

احساس کردم مرد آرزوهامه .......

 تا اینکه به خونه ای ویلایی در خارج از شهر رسیدیم

مرد پیاده شد و در را برایم باز کرد مثل یک لِیدی باهام برخورد می کرد با راهنمایی مرد داخل شدم سکوت خونه همونی سکوتی بود که همیشه دنبالش بودم به اتاقی رفتم و خودم رو آماده کردم مرد با ملایمت خاصی مشغول شد و حتی در آرامش ارضاء.

مرد بیرون رفت و گفت : می رم دوش بگیرم.

من فقط نگاهش کردم نفهمیدم چرا در رو قفل کرد ؟!......

صدای چند مرد را از پشت در شنیدم !......)

حالا دیگه خودش رو یه آش و لاش کامل می دونست تیغ رو از کیفش بیرون کشید و ...............................

خسته!

با تمام مهرباني و الفت دستش را زمينه اي سبز براي پرندگاني مهاجر مي کند
خودش را با پرندگان همساز مي کند و عشق مي آفريند
عاشق مسافري که به اقتضاي شغلش قلبش و احساسش و وجودش را در جعبه اي که بسته بودنش با خودش سازگاري ندارد
و نوري که در آن جعبه انرژي پتانسيلي است
که با حرکات موزون لب ها جنبشي مي شود و شعله هاي عشق را در وجودش مي تراود ولي در زماني که وجودش براي خودش و طبق افکار خودش باشد و ببيند و بداند!
و بگويد تمام زندگي برکتي بيش نيست
و ديگران را به آزمون بزرگ با هم بودن که تجربه جديدتري است ترغيب کند !
علامت مکسي در انتهاي هر سخن وجود دارد که در انتهاي جمله به دايره اي توپُر مي رسد و حجم تمام کاماها را در بر مي گيرد.

و من که پا در هوا مفعول بي هويته زندگيه خويشم !.................................

:غسل می کنم
غسل جِنابَت برای رضای خدا  قُربَة"اِلَی الله...  

مگه فاصله اش چقدره ؟! فقط یه نقطه!
دیگه چه فرقی می کنه!......
اونم با این هیچ فرقی نمی کنه که تفاوت در نگاه آدمهاست!.......

به روزی فکر می کرد که مرد پس از اینکه دید او تنهاست
کشوندَتِش به سمت راهرو
مگه چند سالش بود که بتونه بفهمه باهاش چه می کنه ؟!.........

همیشه یه دامن گُل گُلیهِ نازک با گلهای سُرخ می پوشید
داشت بازی می کرد
با اشاره مهربانانه مرد  به سمت راهرویی رفت که پر از بوی چوب نمناک بود
مرد دامنش را بالا زد و ........
چند دقیقه ای در سکوت
مرد را دید که در را باز کرد نور شدیدی توی چشمش افتاد
به سمت اتاق خواهر رفت اشک ریخت
خواهر فقط نگاهش کرد.....

پس از گذشت ۲۰ سال از آن موقع
فکر کُشتن مَرد رهایش نمی کرد

از پله های پُشتِ بام بالا رفت
مرد را در حال درست کردن کولر دید
با الواری محکم چند بار با قدرت به سَرِ مرد کوبید
سَرِ مرد را بُلَند کرد دستانش از خون صورت مرد خونین شد
به سمت حمام رفت

:غسل می کنم
غسل جِنایَت برای رضای خدا قُربَة"اِلَی الله...  

به هم اتاق سالهای بد بیگانه زمین خواهر

فرو

به بالش

می شد 

گاهِ زمان به دنده های افقی شیهه

سیب بی تفاهمی ست

میان رقص های حضور زرد

حل نمی شویم    حلاج

آب از سر ما یکسان نمی گذشت

کندوان به پهلو می رفت و تاریک

جیغ می زدیم

به یاد بیاور هفت سالگی

ای ناتنیِ خون

کندوی خَم نیش...

زباله یِ خطا رنگ می پاشیدوُ

چه بی حوصله به چرتکه مان می نشست

سکوی مرده شورخانه بودوُ

اشارت بی نطفه یِ سبز...

به درزِ سنگفرشِ کافه

یک نفس

مورچه از ........ بالا می رفت

به سیل مرگ کاش

همه غرق می رفتیم...

به دروغ دخیل می بندد دست

به هرچه لاشه تر

سر به عروجِ موازی با محیط حلقی که می افتد...

دست آویزان        آبله به لب

سنگواره می شدم وُ

تخت نفس نمی کشید...

ترس است

از شیار دنده تا فاصله یِ دندان کهیر می زند

-کافور می پاشند-

ترس است

گیس داده سمت باد     به بستری که تابوت

-زیرش را نمی گیرند-

ترس است

انهدام ماهیچه به رکودوُ سهم دلقک ها

درتخت بالا سرم جان می کند .

بالا می آورم ات ای حناق بی وقفه به حلق

سردابِ خیز

پارو به شنی بی رفت وُ آمد فرو می شد

و ما دریا نمی رفتیم وُ

ما بالا نمی رفتیم

بالا

به طنابِ آخر

وارونه سر از درهایِ حلقوی

شن هزاره مکرر می شد

و به سُر سطحِ بی انتها    گِل نمی شدیم

                                  گِل

                                  نمی شدیم .

به خاطر تلخی این سالها اشک می ریزم!.................

اين داستان مربوط به خاطرات زني در همين حوالي ست !.....
تقصير اين قصه ها بود        تقصير اين دشمن ها بود        اونا اگه شب نبودن         سپيده امروز با ما بود
 
ساعت ۱۳:۵۰دقيقه به اون پاساژ احمقانه که انگار از فضا جاي ناجوري افتاده و هيچکس توان جابجاييش رو نداره رسيدم
هوا بهاري بود و ابرها آسمان آبي رو به سفيد مبدل کرده بود
پيرزني لنگان لنگان خود را به من رساند
نمي دونستم چهره ام از پيرزن دعوتي کرده که با اين اشتياق به سمتم مي اومد!
پيرزن گفت : تا به حال بهار رو اينجوري ديده بودي ؟ ديگه نمي بيني ها ازش لذت ببر.
و من فقط لبخند زدم...............
پيرزن شروع کرد که : چندوقت پيش رفتم دکتر و گفت بايد رحمم رو در بيارم منم اينکار رو کردم ولي فکر کنم تخمدانهايم رو هم درآورده حالا ديگه مي دونم که پوکي استخوان گرفتم پاهام همش درد مي کنه آخه مي دوني که تخمدانها هورمون سازند و کلسيم ميده يه همچين چيزايي .
من فقط نگاهش کردم..............
پيرزن ادامه داد : مواظب خودت باش زن خيلي لطيفه بايد از خودت مراقبت کني .
بعد خداحافظي کرد با آرزوي خوشبختي.................
من همچنان ايستاده بودم ............
طاهره بعد از چند دقيقه يواش يواش به طرفم آمد چشمهاش ناراحتي عميقي داشت!...
ولي من بهش خنديدم ................
مي خواستم براي چند دقيقه هم شده از اون جو احمقانه بيرون بياد .............
ولي ناراحتيه طاهره عميق تر از هميشه بود حتي لبخند هاي مصنوعي هميشگي اش را هم نداشت!....
ساکت بود ............
به طاهره گفتم : اين کبودي ها نبود قبلا چرا دوباره اينطوري شدي ؟!...
(طاهره تازگي ها بينيش را عمل کرده به خاطر اصرارهاي اون شوهر ابله اش)
طاهره گفت : کتک خوردم .
اول باورم نشد !...
بعد ديگه گريه به طاهره امان نداد با صدايي بغض آلود گفت : تقصير خودم بود تحويلم نمي گرفت خواستم بهم توجه کنه باهاش شوخي کردم حوصله نداشت .
اينقدر طاهره رو زده بود که همسايه ها به ۱۱۰ خبر داده بودند
طاهره مي گفت : مي ترسم ديگه مي دونم بر نمي گرده خونه حالا حتما ميره حکم طلاق مي گيره ؟!.....

اتوبوس وارد ايستگاه شد ........
مردم مي دويدند ................
طاهره ازمن خداحافظي کرد و در انتهايي ترين صندلي اتوبوس نشست و با چشماني پر از اشک دست تکون مي داد . 

سقف مي چکد
من زير آوار اين سقف باران خورده در اين روزهاي تابستاني از خواب مي پَرم

پس از گذراندن ثانيه هاي کِشدار کاري به خانه مي رسم............
حتي يک قرص تو خونه پيدا نميشه که بخورم............
غرولُندهاي مادر : که قرصها رو مثل نُقل و نَبات مي خوري چه بهتر که تموم شدن !........
دَرد به استخوان مي رسد چشمهام خود به خود بسته مي شود .............

به زني مي انديشم که احساس مي کند پس از ماهها زندگي مشترک به خاطر چاقي مُفرَطَش
کسي نه به کمکش مي آيد و نه نگاهش مي کند!..........
نگرانم از اين تلفنهاي طولاني مُدتَش
نگرانم از بازگشت آدمهاي گذشته زندگيش و نوستالژي هاي آدمهايي که مُرَفه اند و چيزي جز اين ندارند!.......

زن رو به روي مردي که هيچ حرفي ندارد مي نشيند سيگار آتش مي کند و فقط مرد را نگاه مي کند!
گاهي براي خالي نبودن عريزه لبخند ي هم ردو بدل مي شود !.......

به مُرده رو به قبله خوابانده شده دست مي زنم  نوازشش مي کنم!.......

برايم خواب مي بينند که تمام بدنم پر از کرمهايي ست که از بوي تَعَفُنشان لذت مي برم!.......

با صداي چک چک آب بر روي پيشاني و تيکه هاي فرو ريخته از سقف بر روي بدنم براي هميشه مي خوابم!................ 

کوچه اي باريک با جوي آبي که توسط اختلاف ارتفاع آسفالت با کف زمين بوجود آمده بود و باريکه آبي در آن روان بود
پياده روها اينقدر باريک بود که فقط يک نفر در عرض آن جاي مي گرفت
جلوي در ايستاديم
خانه اي با در کوچک و ارتفاع بسيار کم که يادم مي آيد وقتي بچه بودم دستم به زنگ نمي رسيد ولی حالا ديگه زنگ بغل گوشم بود
انگشتم رو روی تکمه فشار دادم
قرص ماه روي مهتابي خانه قرار گرفته بود
در باز شد
مادربزرگ با يه چادر رنگي در آستانه ظاهر شد
مادر داخل رفت من در را بستم
بعد از کمي احوالپرسي در حياط وارد خانه شديم که يک راهرو باريک داشت
انتهاي راهرو به پله هاي موکت شده مي رسيد که در بَچگي اينقدر روي پله ها سُر مي خورديم که موکت جمع مي شد
به پله ها نرسيده وارد اتاقي شديم که گرماي چله تابستون رو داشت
اتاقي با دو پشتي و يک تلويزيون که در منتهي اليه اتاق قرار داشت
نشستيم
مادر بزرگ گفت و گفت
تا اينکه صداي ورود کسي اومد و ما همه در اتاق منتظر حضور کسي بوديم
در باز شد
پدر بزرگ با هيبتي درشت و کلاهي پشمي وارد شد
من به احترام ايستادم و جلو رفتم
ديگه از وقتي بالغ شدم فقط باهام دست مي ده
اومد کُتَش رو به آويز آويخت و کنار مادر بزرگ نشست
چشماني داشت با پلکهايي افتاده و پر از اشک که مردمک را به زور مي شد يافت
با خنده هاي مکرر آب از چشمانمش سرازير مي شد
مادر بزرگ چاي و ميوه آورد
حالا ديگه صداي باد گلوهاي ممتد شنيده مي شد که زياد هم عجيب نبود
بحث غيبت به خاله کشيده شد که اين شوهر يه لا قَباش رفته بخاري رو فروخته بعدش هم اومده گفته : که فقير بود دلم براش سوخت بهش فروختم.
که يعني از ترحم ديگران براي توجيه خودش استفاده کرده!................
اينکه : مردک خيلي وقته پيداش نيست و خاله با چه مشقتي داره با يه بچه صورتش رو سرخ مي کنه
به ياد خاطرات تعريف شده افتادم که وقتي خاله خيلي جوون بوده رفته بيرون و ديروقت برگشته
دايي يعني برادر خاله که کُفري شده بوده و از اين همه بي خياليِ پدر و مادرش دلشکسته
گذاشته رفته و چند روز برنگشته و حالا خاله با يه بچه وضعش اينه.
حالا نمي دونم کتاب دکتر شريعتي رو کجاش رو باور کنم که يعني پدر و مادر ما متهم هستيم يا چيز ديگه اي هم هست؟!...............

حالا همون پدر مرده و همه می گن :عجب مرد بی آزاری بود خدا بیامرزتش !

مرد که از ناراحتي صورتش سرخ شده بود
وچشمانش از پشت ويترين عينک از حدقه دراومده بودند چيزي رو که شنيده بود باور نمي کرد

: يعني چي ؟ اون همه سگدو زدن الکي بود
با ناباوري تمام کارهايي رو که براي پيشرفت کار انجام داده بود يک به يک مرور کرد
: نکنه اشتباه کرده ؟ نه اشتباه نکرده !............
از وقتي يادش مي اومد کار کرده بود يا به قول خودش که هميشه براي فرزندانش اينجوري تعريف مي کرد : از 8 سالگي موقعي که باباش مرده بوده
کار کرده توي مغازه آقاي حجتي که نياز به يک پادو داشته وآشنا بوده
ننه اش معرفيش کرده با کلي التماس قبولش کردن
مثل سگ اونجا کار کرده بوده تا اينکه به سن بلوغ مي رسه و باد مي اُفته تو کَلَش که بايد بره روي پاي خودش بايسته
از اون مغازه مياد بيرون با پس اندازش يه جايي رو مي خره با مغازه هاي و زمينهاي اطرافش
البته بقيه مغازه ها رو فقط سرقفلي شون رو مي خره
مغازه هاي اطراف رو اجاره مي ده و خودش توي مغازه وسطي مي ايسته و کار مي کنه
با حسابهاي خودش زرنگي کرده
تا يه مدتي که سرقفلي رو فقط به مستاجرها داده بوده اجاره ازشون مي گرفته
و به صاحب ملک هم هيچي نگفته وهمه رو خورده بوده
چندبار صاحب ملک اومده بود و اونجا رو غصبي اعلام کرده و نماز خوندن رو توي اين ملک حروم کرده 
ولي زياد اهميت نداشت
بعد از مدتي مستاجرها فهميده بودند و ديگه اجاره ها رو قطع کرده بودند
رفتند سرقفلي رو به نام خودشون زدند
مرد که فهميده بود همه اين آتيشها از گور صاحب ملک بلند ميشه
يه مدت با وکيل و حکم و.............
تلاش کرده بود باز هم با اونهمه پولي که به وکلا داده بود هيچ کاري نمي تونست انجام بده ؟!......
يه عُقده شده بود که جلوي نفس کشيدنش رو گرفته بود و تصميم گرفت
پشت بام مشترک مغازه ها را از مغازه دارها بگيره
تا بتونه حداقل بالاي مغازه ها رو از آن خود کنه
چقدر براي اين پشت بوم مشترک سگدو زده بود
نشد که نشد............................
و حالا مي خوان از خونه اي که خودش با زحمت خريده بودتش بيرونش کنند
صاحب ملک بالاخره به اون تهديد هميشگيش عمل کرده بود و اومده بود
خونه اي که 23 سال توش زندگي کرده بود رو ازش بگيرن
طناب را به قسمت بالاي آستانه در آويزان کرد حلقه اي محکم با گره اي کور درست کرد و سر خود را درون حلقه انداخت
چارپايه را به زحمت پرت کرد

بچه هاش دورجسد بی جانش جمع شدن ديگه دير شده بود
هق هق گريه زن بغض همه رو ترکوند   

زمان چیست ؟ یک در آبی کم رنگ که بسته می شود . خاطره چیست ؟ سه بچه که بازی می کنند بدون نگاه کردن به من . ترس چیست ؟ قایقی لنگر انداخته در ساحلی خالی . خستگی چیست ؟ این تکه ی نیم خورده ی نان . مرگ چیست ؟ میزی که بر آن می نویسیم این عبارت های بی فایده را . عشق چیست ؟ میزی که بر آن می نویسیم تو دیگر این جا نیستی .....................

بايد بنويسمش شايد حالم بهتر بشه !................
وقتي اونقدر نفرين شده اي که حتي فالگير هم بهت ميگه : انگشتر طلسم شکن بگير از اون لوزي ها بگي بهت نشون مي دن .
حتي نمي تونه آينده اي که براي همه نامعلومه ولي حداقل خود فالگيره يه چيزهاي مزخرفي سرهم مي کنه و به همه مي گه
به تو بگه تا يه قوت قلب احمقانه داشته باشي
بعدش بگه: (اين طلسمه اينقدر تو زندگيت هست و اينقدر مشکل برات بوجود مياره که حتي نمي تونم آينده ات رو ببينم!............

وقتي به زندگيه واقعيم نگاه مي کنم
اونقدر نفرين شده ام که حتي جرات نمي کنم ارتباطي داشته باشم
با هر کسي ارتباطي برقرار مي کنم يه مشکلي يا يه گندي تو زندگيش پيش مياد
که باعث طرد شدنم ميشه !...........
وقتي نفرين شده اي و بدوني چرا و چجوري به اين درد افتادي !؟...............
اونقدر حس گناهکاري در تو شعله ور ميشه که به قول فروغ شايد :
من غريق وحشت خود هستم و حس دردناک گناهکاري ارواح کور و کودنم را مفلوج کرده است ..
اشکهام يکي پس از ديگري سرازير مي شن اينقدر با عجله که انگار يادشون رفته با همين چشمها داستان همه جا به نوبت سال سوم دبستان رو خوندم!............
..............................................................................................................
وقتي که مي خواي در 27 سالگي دوباره متولد بشي به خودکشي فکر مي کني رگهای دستت چنان خودنمایی می کنند که انگار هوس آدم رو برای دریدنشون دو چندان می کنند !...................حالت تهوع داري که تولد تو سالروز يه لذته چند دقيقه اي هست
پدر آن شب جنايت کرده اي شايد نمي داني؟!.................
که هميشه فکر مي کردي که يه گُهي بشي ولي هيچ پُخي نشدي!؟.............

وقتي اينقدر اين روزهاي تابستاني طولاني هستند و من عاشق تاريکي
همه پرده ها رو مي کشم و درها رو مي بندم که هيچ نوري بهم نرسه
هرجور شده اين نور لامذهب از يه گوشه اي يا يه سوراخي خودشو نشون مي ده!.......................
اونقدر تو تاريکي چشم مي دوزم و زُل مي زنم که چشمهام هر روز بيشتر از حدقه بيرون مي زنن
مي ترسم که مانند ديوونهء توي آرامش در حضور ديگران يه روز توي تختم خُشک بِشم و بميرم
صداي کلاغها رو مي شنوم انگار فهميدند وقت استِعمالشون از بدن من است.

تمرين سکوت مي کنم
سيگارهاي پشت هم که آتش مي کنم تازه مي فهمم ريه ام چه دودهايي رو موقع حرف زدنم از دست مي داده!.............
 
وقتي با سر درد هميشگي و دو عدد اگزازپام خوابم مي بره که زلزله اخير هم تختم رو مي لرزونه
ولي من با بي حسي باز مي خوابم
با صداي اين اس-ام-اس لعنتي از خواب مي پرم که : (مشترک گرامي به علت عدم پرداخت به موقع قبض فلان تاريخ تلفن شما قطع مي گردد . ام سي آي)
بلند ميشم که يه دوشي بگيرم شايد اين منفذهاي سلولي پوستم جاني تازه بگيرند تا بتونم بقيه روز را هم بگذرونم.............................
کيسه رو چنان روي پوستم مي کِشَم که کثافتها و چربيهاي پوستم مانند کرمهايي که به اندازه کرمهاي خاکي که وقتي بميرم دورتا دورم جمع مي شَن را روي پوستم مي بينم!
وحشت زده آب به پوستم مي زنم و خودم رو از اون سلول نمناک که بوي کرمهاي خاکي مي ده خارج مي کنم.............................
حوله رو به بدنم مي کِشَم تا خُشک بِشَم .
احساس مي کنم تَک تَکِ اعضاي بدنم رو جدا شده از جايي که به آن تعلق دارند لمس مي کنم!
صداي کلاغها را بلند و بلندتر مي شنوم !..................................
 

آقا من رئال جادويي نويس خوبي نميشم خودم مي دونم ها ولي براي دلخوشيه ديگه!........................

به نگاههاش فکر مي کرد
به تابلويي که عکس داخلش دو درخت را نشون مي داد که حالا روي ديوار درست بالاي سرش در جايي که نشسته آويزان است فکر مي کرد
صداي فرياد پسر را شنيد
انگار مي خواست يه چيزي بگه (چون قدرت بيان کردن نداره و هم درست نمي تونه بشنوه)
پسرک دستش رو گرفت رفتند توي راهرو
مرد را ديد که روي کاناپه لم داده بود و سيگار مي کشيد

مرد زيرچشمي نگاهي بهش انداخت
رفت در آشپزخانه و شروع به تهيه غذا کرد
پسر رفت پيش مرد در راهرو نشست
در حاليکه غذا درست مي کرد به مرد فکر کرد
صداي مرد : پس اين غذا چي شد ؟ اين بچه که از صدقه سر تو و خانواده ات ناقصه داره از گشنگي ميميره بيچاره چيزي هم که نمي تونه بگه!
به پسر فکر کرد
به اينکه هميشه فريادهاي ممتد مي کشيد و هميشه مريض بود
حس کرد ازش خسته شده !

چند روزي بود در مرکز خريد مغازه زيرپله اي درش بسته بود و چراغهايش خاموش
دلش براي صداي ناشناس تنگ شده بود
به ياد حرف ناشناس افتاد که گفته بود : ما رو حلال کنيد
ناشناس رفته بود و حس نفرت در او تکرار شد !.........................  

هديه اي گرفتم مثل هميشه تا برسم خونه دارم فکر مي کنم به آدماي خونه در مورد اين چيز ناشناس چي بگم ؟!
(که از کي و چرا گرفتم؟!........)
با ترديد و دلشوره (خوب ميگم از همکارم يا از دوستم اشکال نداره که از اونا هديه بگيرم نه ؟!..........)
تمام فکر و ذکرم ميشه دروغ يا توجيه براي اين هديه مبتذل!........
به خونه رسيدم
موقع درآوردن کفشهام ترديد بيچاره ام مي کنه (بالاخره چي بگم ؟!..........)
وارد خونه مي شم به بابا که جلوي تلويزيون لم داده و داره اخبار سياسي نگاه مي کنه سلام مي کنم
به اتاق مي رسم
چراغ را روشن مي کنم
کسي توي اتاق نيست
يادم مي افته همه شون رفتند
ديگه کسي نيست براش دروغ و توجيه بيارم براي چيز ناشناسي که ازهر کسي گرفتم.............
چراغ را خاموش مي کنم به ياد اون شرايط و تشويش هاي احمقانه اش اشک مي ريزم
چقدر دلتنگم براي اون شرايط!...............

در اتاق پذيرايي مبهم که نمي دانم صاحبش کيست ؟!....
روبه روي تلويزيوني خاموش در تاريکي روي کاناپه اي دراز کشيده ام و سيگار دود مي کنم
موناليزا درون قابي دست ساز که از کله هاي چوب به صورت کله و راسته به سبک آجرچيني به هم متصل شده اند با لبخندي که مشخص نيست لبخنده يا بي تفاوتيه مطلق و چه بسا لبخندي بغض آلود به من چشم دوخته است!
نبايد صدايي ازم دربياد فقط مي توانم در تاريکي سيگار بکشم و گرنه زن صاحبخانه مي آيد و کربلا به پا مي شه!
در انتظارم
در انتظار مردي که برايم يه بسته بهمن کتابي بياره
گفتم کتاب دارم کتاب خاکستر به خاکستر هارلد پينتر رو مي خونم که پر از نمايشنامه هايي با نثري عجيب و ديالوگهاي مبهم است.
اي واي خاکستر سيگارم ريخت
نمي تونم حرکت کنم چون سرو صدا ميشه
مجبورم مانند پينتر که دغدغه هاي ذهنيش رو روي کاغذ پخش کرده است
خاکستر به خاکستر بر روي لباسم پراکنده شون کنم
..........................................................................................
 دو کبوتري که بالاي پنجره لانه دارند تا وقتي من روي تخت دراز کشيده ام به سمت لانه شان نمي آيند
از پشت بام همسايه روبه رويي به طرز مبهمي به من چشم دوخته اند
دارند موقعيت امنيتي خود را تحليل مي کنند
وقتي از روي تخت بلند مي شوم
به سرعت به سمت لانه شان مي آيند و روي تخمهايشان که با تلاشي وصف ناشدني ازشون نگهداري مي کنند مي نشينند .
براي کشيدن يک نخ سيگار دُزدکي به آرامي پنجره رو بازمي کنم
صداي افتادن تخم کوچک کبوترها روي چارپايه
روح من خاکستر به خاکستر نابود مي شود .
 

امروز تمام وجودم گوش شده بود از در خانه که بيرون آمدم با عجله خود را به سر خيابون رسوندم
صداي بوق ماشين ها نشاندهنده شلوغي بود
توي اون سرما که صداي سوز برف رو مي شنيدم ايستادم تا اينکه صداي ترمز ماشين رو جلوي پاهام شنيدم
سوار شدم خيلي عجله داشتم
سرچهارراه توحيد که چراغ قرمزش پدر اعصابم رو درآورد
تا رسيديم اون طرف چهار راه که ديواري داشت با شيشه هاي شکسته بر روي ديوار که صداي شکستن رو در ذهنم تداعي مي کرد .
صداي برخورد ماشين  تمام وجودم رو لرزوند
از ماشين پياده شدم به دعواهاي دو راننده گوش دادم
صداي ترمز ماشين ديگري را جلوي پاهام شنيدم
اون هم پر از حرف و حديث بود همه را شنيدم
به مقصد رسيدم
اونجا ايستاده بود
جلو رفتم
شروع کرد به حرف زدن گفت و گفت
همه چيز را شنيدم که : چرا دير اومدي وحرفهايي در مورد عشق جديدش که دوستش داره ومي خواد باهاش ازدواج کنه !
هيچ نگفتم تا مي خواستم حرف بزنم صدام رو در نطفه خفه مي کرد وادامه مي داد حس کردم اين خصلت بد سکوت داره حس خرد شدن رو در من القاء مي کنه
تا اينکه حرفهاش تمام شد گفت : بريم
در سکوت قبول کردم
درماشين هي يادِ خاطراتش مي افتاد و نمي تونست جلوي خودش رو بگيره و با آب و تاب برام تعريف مي کرد
صداي خاموش شدن ماشين رو شنيدم
راننده تلاش کرد راهش بيندازه و در را باز کرد (طوريکه نيمه تنه اش روي فرمون ماشين با يک دست در بيرون و پاهايي روي زمين که سعي در کشيدن ماشين به سمت جلو داشتند )
صداي غرغرهاي راننده رو شنيدم که گلايه مي کرد
تا اينکه از همه معذرت خواهي کرد و پياده شديم
چند قدم پياده روي کرديم و او همچنان حرف مي زد تا اينکه همون ماشين يه کم جلوتر برامون نگه داشت و از ما خواست که سوار بشيم
سوار شديم
بعد حرفهاي راننده که: تازه همين امروز لامذهب رو داده بودمش تعميرو حالا اينطوري بازي درمياره
اون همش منتظر بود تا حرفهاي راننده تموم بشه و شروع به حرف زدن بکنه
راننده که انگار متوجه شده بود سکوت کرد و او بازهم ادامه داد
صداي دختر را که روي صندلي جلويي نشسته بود رو شنيدم که :قربون دستت داداش هرجا راه دستت باشه پياده مي شم !؟..........................
تا اينکه دوباره ماشين خاموش شد
با خاموش شدن ماشين صداي بوق ممتد ماشين ها و سبقت گرفتن هاي ماشين هاي ديگر و هياهوي ريز مردم که در هوا پخش مي شد به گوشم مي رسيد .
اين بار ديگه کاري از دست راننده ساخته نبود صداي در ماشين را شنيدم که باد مهلتي براي باز بودن بهش نداد
دلم مي خواست خودم رو از اين مهلکه اصوات خلاص کنم
نگاهش کردم در کنارمن ايستاده بود و همچنان لبانش مي جنبيند
مي خواستم چيزي بگم ولي انگار صدام در برابر اون همه هياهو و صداهاي مختلف تسليم شده بود
ازش خيلي فاصله گرفتم
صداي ترمز شديد ماشين آخرين صدايي که شنيدم
و نگاه متعجب او آخرين چيزي بود که ديدم.......................

البته خیلی خزعبل می دونم!..............................

از کنار هم مي گذريم
ولي ديگه نميشه از کنار نعش کش گذشت
نعش کش با اون ديالوگهاي تکراري که تداعي کننده زندگيِ شغليِ پر از تکرارش است
و از کنار هم گذشتن هاي ممتد.....................
دخترک با تمام عقده هاي زندگيش چنان غرق در احساس هايش است
که دور نمايي زيبا و افقي و کشيده جاده حتي به چشمش هم نمي آيد!..................
آري همه چيز کوتاه است............................
به زبان پسر همه چيز واقعي است
اي کاش حقيقتي حقيقتي در کار بود !...........................

سلام دوستان ببخشید من نبودم در یک مسافرت مبتذل با معاشرتهایی خاص به اصرار مادر حضور داشتم.

روز - داخلی

برق ها ۴ ساعته که رفته (هنوزم در این عصر باید دچار این مشکل مبتذل باشیم ) نه میشه موسیقی گوش داد و نه میشه کولر روشن کرد توی این گرمای ۲۰ درجه نه چیزی به ذهنم می رسه و نه دیگه چیزی نمی خوام بنویسم!همش گلایه اس گلایه کردن هم که دردی رو دوا نمی کنه!

گلایه از اینکه همه جا اعلام می کنن که مجموعه های تلویزیونی بدساخت نباید اجازه نمایش داشته باشند با هر هزینه ای که برای ساختشون متقبل می شوند ولی باز هم تلویزیون رو که روشن می کنی چرت و پرت به ما تحویل می دن !

شب-داخلی

وقتی شبها با زور فلورازپام (نخواستم بگم دیازپام که زیاد کلیشه ای نشه ) خوابت می بره

ساعت ۳ از خواب می پری و هیچ کار مفیدی برای انجام نداری چون همه خوابیده اند تو باید در سکوت یه جوری خودت رو سرگرم کنی .

پشت هم سیگار می کشی بازهم نوری در آسمان پدیدار نمیشه تصمیم می گیری یه کار طولانی مدت انجام بدی که وقتت بگذره !

بلند میشی وضو می گیری و س از مدتها نماز جعفر طیار می خونی  !

که حداقل ۲ ساعتی طول می کشه و انتهای نماز به غلط کردن می افتی که: این دیگه چه کاری بود کردی !؟..........................

ساعت ۵ شده دیگه آفتاب زده و نماز هم تمام شده بازهم بی حوصله دور خودت می چرخی !........

کتاب قصص الانبیاء رو باز می کنی و داستان زندگی حضرت آئم رو می خوونی که چقدر فرشته ها زور زدن تا آدم آفرید نشه !!......و خدا هی باهاشون لجبازی کرده (البته فکر کنم دارم کفر می گم چون لجبازی در هیچکدوم از صفات ثبوتیه و صلبیه باریتعالی ذکر نشده ) که : انی اعلم مالا تعلمون

من می دانم آنچه را که شما نمی دانید .

و حالا خدا می دونسته و این من شدم              فرزند آدم عجیب نیست !!!!.........

ساعت ۶:۳۰ است حالاوقت رفتن به محل کاره دیگه صبح شده .

صداي محکم بسته شدن در را شنيدم
بيدار شدم
بابا اومد و با پاهاش زد به مجيد و بيدارش کرد
داد و فرياد که : چرا آبرويم رو مي بري  رفتي تو مغازه يکي ديگه نشستي و کشيدي و نعشه اومدي بيرون که چي ؟
مجيد با اون لحن عجيبي که هر آدم محتاج به يه چيز ثابت داره
گفت : کي گفته ؟ من مي کُشم اون کسي رو که اين مُزخرفات رو گفته
بابا اداي حرف زدنش و حرکات ناموزونش رو در مياره و يک کتي مي ايسته و حرفهاي مجيد رو تکرار مي کنه
مجيد که ديگه داشت بهش برمي خورد بلند ميشه
ميگه : حالا ديگه اداي منو در مياري
خبر نداره که اينقدر دچار وضعيته ناهمگونيه که همه اداش رو در در ميارن
مهدي بين اين دعواها و فحاشي ها به سرعت فرار مي کنه مي دونه که اگه بمونه شخصيت اون رو هم لِه مي کنند.
بابا اينقدر ناراحته که صورتش سرخ شده و چشمهاش در پشت اون عينک از زور هيجان داره مي زنه بيرون .
بابا فقط فحاشي مي کنه
مجيد هم که هيچوقت احترام بابا رو نگه نمي داره با فرياد جوابش رو مي ده !
من و خواهر کوچکم مجيد را کنار مي کِشيم
مامان که مثل هميشه همه چيز رو توي خودش مي ريزه
نشسته و قطرات اشک از چشمهاش سرازير مي شه .
بابا گفت : مي خوام نَباشي تو اين خونه برو گُمشو که آبرويم رو مي بري
: من گُه خوردم که تويي رو به اين دنيا عرضه کردم که اين اَن بشي !
مجيد با تمام جوني که نداره فرياد مي زنه : مي خواي برم ؟.......................
بعد ديگه نمياي دنبالم ؟!...............
با اين حرف همهمه و شلوغي آرام گرفت و همه منتظر بوديم !
مجيد مارو نگاه مي کرد
نوعي ترديد و ناباوري تو نگاهش نشسته بود
انگار سکوت واقعا علامت رضايت شده بود
مادر همچنان آرام گريه مي کرد
انتظار عکس العمل بابا همه رو خفه کرده بود ولي بابا صداش در نمي اومد !
مجيد وحشت زده گفت : باشه مي رم!؟.................
سکوت شکسته شد و مادر بلندتر گريه مي کرد
بابا مشغول کار خودش بود
من و خواهرم فقط به اين صحنه نگاه مي کرديم
صداي بسته شدن در بغض مادر رو ترکوند ..................................... 

همه مرغان هم آواز پراکنده شده اند                                آه از اين باد بلاخيز که زد بر چمنم
هوشنگ ابتهاج ( سايه)
در فراق ياران

از حضور و وجود خدا ديگر چيزي جز يک تسبيح برايش نمانده بود!
تسبيحي که به نظر چوبين مي آمد ولي مي گفتن از خاک کربلاست!
تسبيح در دو رديف منظم کنار هم چيده شده است.
در ميان مُهره ها ، مُهره اي که به نسبت مُهره هاي ديگر کوچکتر و طلايي رنگ که نقش منقطع کننده داشت قراردارد .
مهره ها چنان به هم متصل شده اند انگار جدايي ناپزيرند!
هنگام فرستادن ذِکر مهره اي که انگشت شُمارش رويَش قرار دارد لحظه شماري مي کنه که اين ذِکر زودتر تموم بشه و به همجنس هاش بِپيونده

 روي تخت دراز کشيده بود و هيچ آثاري از زنده بودن نداشت به جز حرکت انگشتاني روي مهره هاي تسبیح ودهاني که چيزي زمزمه مي کرد
مهره ها رو مي ديدم که تا اتمام ذِکر طولاني انتظاري سخت را براي پيوستن به مُهره هاي ديگر مي کشيدند

انگشتش روي يکي از مهره ها مي لرزيد

شوک شديدي بهش وارد شد و نفس نفس مي زد
پرستاران با عجله دستانش را جدا و به دو پهلوي بدنش قراردادند و ماسک کپسول اکسيژن را بر دهانش زدند ،

تسبيح پاره شده بود!
مُهره ها در روي زمين پخش شدند
آخرين مهرهء در حال شمارش در حسرت پيوستن به مهره هاي ديگر ناپديد شده بود  .
 

ابتداي خيابان حجاب منتظر هستم
اين انتظار ديگه در من ذاتي شده
از خستگي به روي نيمکت ايستگاه اتوبوس مي نشينم
مردي از سر دلتنگي شروع به صحبت مي کند
حس جان دو در فيلم هفت درمن زنده مي شود
حس تهوع شديد و پس از مدتي مرد با عصبانيت از من فاصله مي گيرد
بالاخره شخصي که منتظرش بودم آمد و شروع کرد يکسري مزخرفات که مثلا اين يه کار جديده
با روحيه اجتماعي هم که تو داري مي توني به راحتي انجامش بدي که تو ارتباطاطت خوبه و ميشه حتمن ............... و ........................................
من فقط به داستاني که نطفه اش در ذهنم شکل گرفته بود فکر مي کردم !
پس از مدتي خداحافظي کرديم و من تمام راه را براي مرگ شخصيت داستان جديدم اشک ريختم. 

لالا لا لا گل باغ بهشتم لالا لا لا تو بودی سرنوشتم

بخواب ای مونس روح و رَوونم بخواب ای بلبل شیرین زبونم

بخواب ای جون شیرین راحت دل چون بلبل نغمه زن در ساحت دل

بخواب ای غنچهء بشکوفته من

از قاب پنجره اتاقم به کوچه نگاه مي کنم
صداي ناله و شيون فضاي کوچه رو آلوده کرده
جسدي را از آپارتمان رو برو بيرون مي آورند و با بنز مي برند
مي روم ميان جمع عزاداران از يکيشون آتيش مي گيرم و سيگارم رو روشن مي کنم
مي گويم : مرگ حق است
همه منو بد نگاه مي کنند!
قابي از ديوار پوشيده با سيمان - موجودي با چهار پا به سختي روي ديوار حرکت مي کند    مي بينم
 روي بدنم جاي پاهاش رو حس مي کنم
پرده را مي کشم که از اين حس خارش آسوده شوم
کسي وارد مي شود بوي دارو و غذا در هوا مي پيچد
پرده را کنار مي زند
: هوا بهت بُخوره برات بهتره
دوباره قاب قبلي برمن ظاهر شد
در قاب- پنجره دستشويي همسايه رو مي بينم که چندگاهي تلالو نور از پشت شيشه ها ديده مي شود
خود را کنار پيرزن همسايه مي بينم
براش لَگَني مي گذارم
پيرزن منو با تعجب نگاه مي کنه
در قاب پنجره اتاق پيرزن
پنجره اي نيمه باز با تختي خالي و نيمه سيگاري نيم سوز ديده مي شود.    

چند روزي بود وجودشون رو بيشتر حس مي کردم
وجودشون که براي ديگران نفرت انگيزه
توي تمام زندگيمون وول مي خورند
شدند جزء اعضاء ثابت خونه انگار با گوشت و پوست ما عجين شده اند
اينقدر بهمون نزديک مي شن که ديگه کاري بهشون نداريم
باهاشون مراوده هم مي کنيم
موجودات عجيبيند
چهار تا پاي ظريف چندش آور و دو بال به نازکي پيله ابريشم
سري سفت با دو چشم بادامي در انتهاي بالها در جايي که بدنشون تموم ميشه يه پوسته اي که پر از تخمهاي ريزي است قراردارد
به تازگي تا توي اتاق هم مي آيند
در آشپزخانه که زندگي شهرنشيني برپا کرده اند
وقتي مهموني مياد توي آشپزخانه ترس به دل همه ما مي افته که نکنه يکيشون بياد بيرون و بخواد خودنمايي کنه
توي دستشويي جايي نيست که سر نزده باشن
وقتي از روي دندونه هاي مسواکي عبور مي کنند يه حس قلقلک خوبي دارند
تا توي حموم هم اومدن خيلي بامزه اند وقتي آب بهشون مي خوره تندي مي دوند و يه سوراخي رو پيدا مي کنند و خودشون رو توش جا ميدن
وقتي شبها همه چراغها خاموش مي شه همشون ميان بيرون و جلسه رسمي ميشه
حتي سعي مي کنند مارا هم گول بزنند مثلا يه جا ثابت مي مونن تا فکر کنيم مرده اند ولي وقتي يه کم احساس امنيت مي کنن همه کاري مي کنند
حتي به مرده خودشون هم رحم نمي کنند مثل انسانها نمي دونند چه جوري حس غريزيشون رو مهار کنند با مرده خودشون هم جفت گيري مي کنند اينقدر هم سرگرم هستند که اگه بخواي در اون لحظه نابودشون کني متوجه نمي شن شايد هم دراين راه بميرند ولي دست بردار نيستند.
يه بار يکيشون رو روي کابينت ديدم مگس کُس رو برداشتم
اينقدر محکم زدم که در کابينت کنده شد ولي نمرد
دويد رفت روي ديوار هرچه زدم بهش نمي خورد
رفت روي در آشپزخانه و بعد به سرعت روي سه کُنجي که يک سماور بزرگ تزئيني روش بود چند بار زدم که نخورد و سماور افتاد و تکه تکه شد
دوباره دنبالش کردم سمج شده بودم حتما بايد مي کشتمش
به ميز تلويزيون نزديک شد خواستم بزنمش که دستم به پارچه روميزي گير کرد و تلويزيون و تمام اعضا افتادند کف زمين
اهميت ندادم
ديگه يه حس لجبازي عجيبي داشتم رفت روي دکور که پر بود از لوازم چيني تزئيني
از ميز بالا رفتم و يه چند ضربه به پشتش و جلوش زدم که همه ظروف روي دکور افتاد و شکستند از ترس از روي ميز افتادم
با اون درد دست و پا بلند شدم اين وضع ديگه قابل تحمل نبود
زندگيم رو داشت به هم مي ريخت به روي ديوار رفت هرچي تابلو بود از روي ديوار براي از بين بردنش زدم و انداختم
ديگه داشت باهام بازي مي کرد ديدم داره از اين موش و گربه بازي لذت مي بره
رفت روي حباب چراغ گاز که يکي محکم بهش زدم که يه سِکَندَري خورد و دوباره فرار کرد
رفت و رفت تا رسيد به آينه اي که روي طاقچه بود يه ذره اونجا ايستاد مثل اينکه داشت خودشو نگاه مي کرد
احساس کردم توي آينه به من نگاه کرد و لبخندي به من زد
از اين مضحک بودنم اعصابم به هم ريخت
يکي محکم زدم روش
آب بدنش توي چشمم پريد و آينه شکست
بيچاره بدجوري مرد
برگشتم
پشتم رو نگاه کردم
ديگه دلم مي خواست يکي منو با مگس کُش بُکُشه!؟.............................................