سمفونی مردگان

آزادی ، دروغی بزرگ

samfonimordegan — Tue, 04 Aug 2009 10:44:18 GMT

روی تخت دراز کشیدم پشه هایی رو می بینم که برای رسیدن به نور از پشت توری چه لَه لَه ای میزنند
پشت توری صف کشیده اند ، توری ای سوراخ که بوسیله چسبهای نواری پهن پوشونده شدن و با ماژیک سبز روشون نوشته شده سبز باشید با طرحی از ستاره آزادی و نوری که بوسیله این لامپ کم مصرف که به زور شعار سال 88 برای همه خونه ها اجباری شده !...

پشت همین درب توری گربه ای زاد و ولد می کنه و بچه هایی کور می زاید گربه مادر یکی از چشمهاش به طور کامل خالی شده
: بابا یحیا اینا اصلا به ژن اعتقاد ندارن!...
:نمی دونم ، شاید.....
گربه به راحتی دستهاش رو می ذاره لبه توری و کله و بدنش رو به سمت سوراخهای توری دراز می کنه و طوری ناله می کنه که اگر هم بخوای جلوی خودت رو بگیری نمی تونی بهش غذا ندی !...
:می خوای خاله بهشون زبون خودمون رو یاد بدیم و بعد بفروشیمشون؟!
:فقط لبخند می زنم نمی دونم خاله ، شاید.....
...........................................................
پروانه ای می بینم که سعی میکنه از یکی از سوراخها عبور کنه ، پرهای سبز قشنگش به چسبها گیر می کنه ولی خودش رو رها می کنه و حالا از جلوی چشمهام رد میشه و به سمت چراغ کم مصرف می ره !...
:خاله چرا همه پشه ها پروانه نمی شَن؟!...
:نمی دونم خاله ، شاید....
..............................................................
از وقتی گربه ها بزرگ شدن و یوسف اومد حیاط رو تمیز کرد و مامان هم با چوب افتاد به جون گربه ها دیگه خیلی کم از پشت توری می بینمشون ، به دستور مامان حق نداریم بهشون غذا بدیم تا بِرن از اینجا ، حالا فقط پرهای پرپرشده کفترها رو از پشت توری روی زمین می بینم .
:خاله می خوای برای نجات جون کفترها به گربه ها غذا بدیم ؟!
: نمی دونم خاله باید همین کار رو بکنیم ، شاید....
...............................................................
خواب خواب خواب.....

می گن خواب به ناخودآگاه بر می گرده !
چهل و پنج روز هست که یه روزایی توخیابون وقتی دارم قدم می زنم چیزایی می بینم که یاد چوبی می افتم که تو دست مامانه و چسبهای روی توری سوراخ سوراخ انگار دارم کابوس می بینم...
:یحیا آزادی خون می خواد !
: نمی دونم ، شاید.....

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است با ریشه چه می کنید...
گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای پرواز را علامت ممنوع می زنید با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید...
گیرم که می زنید گیرم که می برید گیرم که می کشید با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید...
.................................................................
کودک خیره به توری با چسبهای نوشته شده با ماژیک سبز
:چرا خاله تو جومونگ امپراتور همش فکر می کنه هر چی خواب می بینه درسته؟!...
: نمی دونم خاله ، شاید....

وطنم ایران

samfonimordegan — Tue, 14 Jul 2009 17:42:03 GMT

یاران - یاران منشینید خموش - ایران در سایه دار است منشینید خموش- زیر ساطور تبهکاران است منشینید خموش یاران - در کشور ما سرب سوزان است پاسخ گر بپرسی از عدالت هر ره دیگر بُود مسدود جز راه رذالت منشینید خموش یاران - منشینید خموش.

ای در غرقه در هزار غم بی دوا وطن ای تحفه گرگ اجل مبتلا وطن

قربانیان تو همه گلگون قبا وطن

عزیز وطن غریب وطن بی نوا وطن

بی کس وطن غریب وطن بی نوا وطن

مادر ببین عروس وطن بی جهاز شد

مادر ببین دست اجانب دراز شد

هر شقه اش نصیب پلنگ و گراز شد

عزیز وطن غریب وطن بی نوا وطن

بی کس وطن غریب وطن بی نوا وطن

در هیچکس همت و دین و ثبات نیست جان کندن است زندگیه ما حیات نیست از هیچ سمت راه گریز و نجات نیست ای خاک تو جواهر و لعل و طلا وطن ......................... آن عقربی که بر وطن افتاد حاضر است آن خائنین ستمگر و جلاد حاضرند آن مهرو دفتر و اسناد حاضرند کردند بر تو ناخلفان ظلم ها وطن

عزیز وطن غریب وطن بی نوا وطن

بی کس وطن غریب وطن بی نوا وطن

شاید تکراری باشه ولی به خاطر اولین شکست سال 88 با کسی که شاید درست همدیگر رو نفهمیدیم

samfonimordegan — Sun, 29 Mar 2009 21:18:18 GMT

تقديم به نوابخش شبانه ارکستر چوبها

نوا عينکي با فريم قرمز داشت و چشماني سبز که براي بامزه بودن گاهي چشمها را در چشمخانه مي چرخاندو لهجه اي به شيريني اصفهان که به نوا بخشيده شده بود.
با سکوتي درونگرايانه نوا مي بخشيد
مرا به روي پاي خود گرفت
احساس کردم لبهايش با ستون فقراتم تماس پيدا کردند ولي من فقط خيره به زمين مي نگريستم
به خاطر قرصهايي که مصرف مي کنم کاملاْ بي حس بودم
مرا تا روي تخت با تشکي دو نفره کشاند
گفتم : بايد بتهوون هم باشه ها اونم سونات مهتابش!
با اون لهجه ي شيرينش گفت : هيج ربطي نداره ها......
پشت به رو روي تخت دراز کشيدم دو زائده ي برآمده ام با تشک برخورد کردند و من هيچ حسي نداشتم
و او با شهوتي که از چشمهاش بيرون مي کوبيد نگاهشان مي کرد
گفتم يه سيگار مي خوام ؟
بسته سيگار را بهم تعارف زد
يکي برداشتم و آتشش کردم
نگاهش مي کردم
گفتم : چي شده ؟
گفت : در انتظارم .
دستهايي با انگشتاني گوشتالود داشت که روي تشک ريتم يکنواختي رو تکرار مي کردند
باز نگاهش کردم
در ميان پکهاي ممتد سيگاري که توي صورتش رها مي کردم
ديدم اصلا هيچ علاقه قلبي بهش ندارم
مي دونستم نگاههام رو نمي فهمه
بعد از اتمام سيگار بدون اينکه حتي به حس من توجه بشه
شروع به بازي با پاهام کرد من هم دستانم رو به دور صورتش حلقه زدم بعد خودش با دستي نمناک به زائيده اي ميان دو پايش جاني تازه مي داد
من فقط تماشايش مي کردم
(به ياد آشپزخانه افتادم که يک ميز غذاخوري کوچک در ميان دارد و در انتهاي آشپزخانه نور گير کوچکي است که به پنجره توالت راه پيدا مي کنه)
وقتي دارم غذايي رو که هيج وقت از خوردنش لذت نمي برم رو نوش جان مي کنم بايد خداخدا کنم که کسي توي توالت نباشه تا صداي مهيب باد شکمهاي مختلف را نشنوم.
سيگار ديگري روشن مي کنم
نوا همچنان در ميان پاهاي من با دستان گره خورده ام دور صورتش مانند يک کودک خوابيده
در حالتي که سر نوا ميان پاهام قرار داره و دستان گره خورده ام نمي تونم حرکتي انجام بدم و زير سيگاري را هم پيدا نکردم
تمام خاک سيگار تا آتش بر روي بدنم ريخت
نوا همچنان خوابيده بود
سکوت کردم
سوزش آتش روي بدنم رو حس مي کردم
داشت پوستم رو مي سوزاند و به گوشت مي رسيد
ولي باز هم سکوت کردم
به ياد فلسفه ناف در بدن افتادم
ولي اين ناف ديگه براي بهتر تنفس کردن به وجود نمي آمد

خون فواره مي زد و صداي گرم نوا در کنار گوشم به من بخشيده شد.

samfonimordegan — Sat, 21 Feb 2009 19:05:18 GMT

صبح وقتی با صدای ناله گربه یا پریدنشون روی شیشه اتاق (به خاطر وجود لونه کفترها در بالای شیشه) از خواب بیدار می شم ، حالم خیلی بده که دوباره باید یه روز احمقانه رو بدون هیچ منظوری شروع کنم و ادامه بدم .

محمد رو روی تخت عمودی می بینم که مثل همیشه فلانش ایستاده و به خواب رفته ، با حس چندش آوری به سمت دستشویی می رم مثل همیشه مسواک می زنم و لباس می پوشم ، درب ورودی رو که باز می کنم نور شدید خورشید و حضور یکی از همسایه ها که نشسته بیرون و مجبورم بهش سلام کنم اذیتم می کنه !

خودم رو به اتوبان می رسونم جایی که می ایستم تا ماشین بگیرم هم دم به دم فقط ماشینهای مدل بالا و شخصی نگه می دارند ! نمی دونم اون وقت صبح آخه چه کسی به شغل شریفی که نامشروع هم هست می پردازه که اینها اینقدر خودکشی می کنند !؟...

به زور یه تاکسی می گیرم از اتوبانی می گذرم که عکس شیخ فضل الله نوری (طوریکه که انگشت وسط رو به حالت بدی بالا نگه داشته ) روی یکی از دیوارهای کناری نقاشی شده و نرده ها رو تا روی صورتش بالا کشیده اند ولی هنوز تصویر انگشت وسط از نرده ها بالاتره !

به پلی می رسم که زیرش واقعا بوی گند ادرار می ده !

از پل تا چهار راه رو پیاده گز می کنم به ساختمونی کثیف می رسم که یه درب آهنی سفید داره که سیاه به نظر می رسه و راهرویی سبز که آدم رو از هرچه رنگ سبز متنفر می کنه !

پایین پله ها که کاملا کشتارگاه سوسک است ، سوسک ها به حالت پشت به رو افتاده اند انگار کسی مجبورشون کرده یه خودکشی دسته جمعی انجام بدهند !

روی هر کف پله ای که پا می ذارم آثاری از اعضاء تکه تکه شده سوسک ها دیده می شه ! به واحد موردنظر در طبقه سوم می رسم درب را باز می کنم ، خانم صفوی (منشی شرکت) که یه خانمی با عینکی (که خدا رو شکر عینک پنجره ای اش رو که مدل دهه ۷۰ اروپا بود و تمام صورتش رو می پوشوند ) رو عوض کرده با قدی بلند و چهره ای کاملا رنگ پریده می بینم ، به سمت دفتر حضور و غیاب می رم و ساعت ۳۰/۸ یا ۰۰/۹ رو برای ورودم ثبت می کنم !

چند پله دیگر را هم طی می کنم و به راهرویی تاریک می رسم که وقتی از آنجا عبور می کنی باید به تمام اتاقها بروم و سلام عرض کنم !.....

این آبدارچی جدیده که انگار یه کم وسواس داره و از وقتی اومده همه چیز رو برق می اندازه و همش توی دستشوییه یا داره اونجا رو تمیز می کنه یا یه چیزی می شوره ! یه نگاههای عجیبی بهم می اندازه الان هم توی دستشویی که طبق معمول یک درب خراب داره درب را باز کرد و منو غافلگیر کرد اصلا هم معذرت خواهی نکرد !......

پشت میز کارم می نشینم همش احساس می کنم که یه سری موجودات از پاهام بالا می رن !...

امروز موقع ناهار وقتی به اصرار آقای نباتی (آبدارچی قدیمیه ) رفتم اونطرف میز ( درست جایی که همیشه خانم صفوی می نشیند ) نشستم ! وقتی شروع به خوردن غذا کردیم خانم صفوی با رنگ پریدگیه خاصی اومد و با عصبانیت کنار من نشست تمام مدت هم چیزی نگفت و اولین نفر هم از سر میز بلند شد (برخلاف عادت همیشگیه روزانه اش ) ، ناهار که تموم شد برای کاری به خانم صفوی مراجعه کردم که با بی تفاوتی و عصبانیت منو رد کرد !

از قرار معلوم خانم از اینکه من موقع ناهار در جای ایشون نشسته بودم ناراحت شده و بنده رو سگ تحویل می کنن!...

به خونه میام مثل همیشه بوی باد شکم توی خونه پیچیده ، مامان مثل هر روز این ساعتها خوابه و با بویی که از خودش ساطع می کنه ما رو آزار می ده !...

به اتاقم می رم و از لبه تخت لباسم رو برمی دارم تا بپوشم ، مثل هر روز هم که دستشویی لازم ام ! چون آخر وقت وقتی آبدارچی می ره دستشویی رو تمیز می کنه اگه یه نفر بعد از تمیزی بره توالت کلی بهش اَخم و تَخم می کنه!....

مجبورم تمام راه رو از پل عابر پیاده تا خونه بدوم !..

به توالت می رم تا خودم رو تخلیه کنم ، یه چیزی انگار چسبناک به لباسم چسبیده ! پاهای زبر و نازکش رو به پاهام چسبونده و داره ارتفاع رو طی می کنه ! با وحشت لباسم رو تکون می دم و از دستشویی میام بیرون !...

هنوز جای پاهای زبرو نازکش رو می تونم حس کنم !...

با این حس چندش آور می خوابم !...

روز-ساختمون کثیف

خانم صفوی رو می بندم به صندلی مورد علاقه اش در آشپزخانه ، سطل آبی که زیر لوله دستشویی قرار داره و برمیدارم و روی سرش خالی می کنم و بعد تمام جنازه سوسک های پایین پله ها رو می ریزم توی دهنش!..

دیگه کاملا سفید شده و هیچ پلک نمی زنه !...

روز-خونه

از درب ورودی وارد خونه می شم طناب رو دور گردن مامان می اندازم !...

وقتی خوابیده زیباتر از همیشه به نظر می رسه !...

نگاهش می کنم دیگه نمیتونم بوی بد رو تحمل کنم ، طناب رو محکم می کنم و فشار می دهم ، دست و پاهاش شروع به حرکت می کنند و باد شکمهایی با صدای بلند خارج می کند.

بی هیچ عنوانی

samfonimordegan — Thu, 06 Nov 2008 07:33:00 GMT

پدافند غیرعامل صلح آمیزترین شیوه دفاع است.

جمله شعاری زیر مبلغ قابل پرداخت قبض خط موبایلمه، وقتی بهش فکر می کنم نمی فهممش شاید هم به این خاطرٍ که پرداختش نمی کنم چون نمی دونم چجوری باید باهاش کنار بیام !...

به تازگی هروقت می خوام بنویسم ذهنم می پره نمی دونم چرا؟!.....

پدافند غیرعامل صلح آمیزترین شیوه دفاع است.

هوا سرده و من سردم میشه چون همراهم نیست و گرمای وجودش و حتی تماس گوش یخی رو روی پیشونیم که از بلندای اضافیش چیزی ندیدم رو حس نمی کنم!......